ملک فراغت

خزون سرد

molkeferaghat — Tue, 09 Jan 2007 08:11:30 GMT

دلم گرفته

برگای زرد خزونی زیر پاهای ضعیفم می شکنن

من مثه تاریکی هاج و واج میون موندن و رفتن می تپم

صدای خسته ی دستام که رو جون بی جون ورق جون می کنن از دور میاد

من دیگه هیچ کسی نیستم

نه مثه ولوله ی ساکت باد زیر برگای خزونی تو غروب

نه مثه بیهوشیه ساکت ابرا تو طلوع

غم تاریکی بین دو دستم روی بی برگیه این باغچه سرد سنگین می شه اما توی این بی هدفی مگه دستای سیاهی تا کجا نورو میرونه

تا کجا؟

تا کی؟

بهترینم

molkeferaghat — Tue, 09 Jan 2007 08:11:02 GMT

جاودان باده ی این نگاه منتظر بر تو باد

شاید مست از این رنج و غربت بی صدا نگاه منتظر به امدنت را فراموش کنی

بر این جنازه تاریک منگر

بر هستیم نظاره کن که همه از برای نگاه خسته ای خاکستر می شود

شراره ی حقیر این دستان خسته نثار زمستان سرد ذهن تو

که هیچ چیز – نه هستی – و نه مستی ام – تا اندازه تو در من بزرگ نبوده است

یه کار جالب

molkeferaghat — Tue, 09 Jan 2007 08:10:00 GMT

ماهی سیاهای کوچولو می خوان ما هیای بزرگترو نقاشی کنن

شبیه کارتونای دوره ی کوچولویی

اخ که چقدر کوچولویی خوب بود

مثه اقیانوس :خوب و آبی

ماهی سیاه همیشه عاشق اقیانوسه

ماهی سیاه از دوریه اقیانوس قلبش می گیره

ماهی سیاه اقیانوس رو می پرسته

ماهی سیاه همیشه کوچولو اما بزرگ باقی می مونه

molkeferaghat — Tue, 09 Jan 2007 08:09:22 GMT

یه مدت بود که هم سرم شلوغ بود و هم احساس می کردم که نوشتن بیهوده است

هنوز کاملا احساسم از بین نرفته

ولی می نویسم تا خونده بشم

هر چند هنوز نمی دونم ایا درسته یا نه

خوبیش اینه که می تونیند اونچیزی رو که نمی خواهید از بین ببرید

و ازادید که انتخاب کنید بین :خوندن و نخوندن

و اینکه هیچکدوم از این دو مسئولیتی ایجاد نمی کنن

مکتوب

molkeferaghat — Thu, 16 Nov 2006 10:03:11 GMT

دستهایش از دور در افق پیدا بود

سایه ی سرد و استوارش روی چمن ها را پوشانده بود

درختانِ اسیرِ دستِ چیره باد بر دستانِ بزرگمرد رو به اسمان خیره شده بودند

برگزیده گفت :"تو ای متعال بی همتا بر من عصایی ده تا با ان دریاها را بشکافم و یا بر من نفَسی ده که از هرم ان بیماران را شفا بخشم و یا بر من شجاعتی ببخشای که با ان بت شکن شوم "

قادر بی نیاز فرمود :"بر دستانت بنگر"

نگاهش تمام آسمان را شکافت "مکتوب" !

و خداوند چون همیشه جدا از اندیشه ی برگزیده می اندیشید :" و بر تو دادم انچه را که کوهها توانایی حمل انرا نداشتند و بر تو دادم انچه را که بی هیچ شک از هر شفایی بهتر است و این شجاعت توست که از من پذیرفتی "

برگزیده بر شجاعت دستهایش می بالید

ترسی تمام هستی اش را تاریک می ساخت

و خداوند مثل همیشه همان جایی می رسید که باید :"انا له لحافظون "

نمیخوام ببازم

molkeferaghat — Sat, 28 Oct 2006 15:38:18 GMT

گاهی وقتا فقط دلت میخواد دعوا کنی حتا با خدا

حتی نمیدونی میخوای چی رو تو تمام این کائنات عوض کنی

بعضی دردا هستن که فقط باید اونارو به دوش کشید

زخم هایی که روحتو دردمند میکنن

و فقط می تونی 1 سوال بپرسی : به کدامین گناه ؟

و تنها جواب می گیری : " ما انسان را خلق کردیم تا او را ازمایش کنیم "

بعضیاشون خیلی گرون تموم می شه :همه عمر

عمری که یه بار بهت داده می شه : می ایی که عذاب بکشی؟

می خوای چی رو به کی ثابت کنی ؟

من بازی می کنم تو قول بده که فقط خوب تمومش کنی

حاضرم بازیچه ات باشم اما نه یه بازیچه ی باخته.

بازیگردون تویی می خوام تو یار کشی ات منو تو "خوبها "بذاری

خدایا mer30

molkeferaghat — Thu, 26 Oct 2006 08:18:35 GMT

خدایا آخرشی من تو این ما رمضونی که گذشت هم به خودم کلی امیدوار شدم هم به تو. از ته دلم می گم . mer30

واقعا این چند وقت چند تا چیز بزرگ بهم دادی که امید گرفتنشونو نداشتم. ولی حالا دعا کردن رو قبول دارم. لازم نیست اونقدر گریه زاری کنیم که خدا خجالت بکشه و ببخشمون حتی اگه دعا از سر دل باشه نه تهش بازم قبول می کنه و تو آخرش خیلی خوشحالی اینو واقعا حس کردم چیزی که هیچ وقت فکرشم نمی کردم. نه نوشتن لازمه نه گریه نه امامزاده دخیل انداختنم نه ... فقط بگووووووووووووووووووو (لازمم نیسشت داد بزنی خودش میشنوه بشرطی که خودتم بشنوی.....)

بازم خدایا mer30

ابان

molkeferaghat — Wed, 25 Oct 2006 08:59:18 GMT

ماهه تولدمه

ماهی که دنیا اومدم

ابان ...

ماهی که اومدم یه تجربه تازه رو ببینم

یه هدیه از خدا به یه کوچولو که یادش نمیاد کی ولی یه زمانی اونو ارزو کرده بود : زندگی

هدیه ای که مامانم داد دستم

کمکم کرد نگه اش دارم ولی حالا فقط خودم می تونم بفهمم چیه

بعضی زمانها مقدسن و ما خواسته یا نا خواسته اونا رو دنباله خودمون می کشیم

مثه روزایی که کادوی بزرگ زندگی رو می گیریم

زندگی مثه یه دالان تو در تو هستش

ته هر بن بستی خودش نشسته

تو تمومه نداشته هام اون بزرگترین داشته ی منه تو ندونسته هام اون بزرگترین چیزیه که فهمیدم

دارمش و می دونم که دارمش و این کافیه تا هر جا به پوچی رسیدم از خودش کمک بگیرم از ادمای بی ادب بدم میاد اونا که انقدر ضعیفن که از هدیه ای که گرفتن بد می گن اونا که به جای اینکه ظرفیت خودشونو واسه زندگی بالا ببرن زندگیشونو حقیر می کنن

می خوام حتی اگه ارزش این "عشقبازی با خدا " رو ندارم اینطوری تظاهر کنم که :دارم .

حس دور بودن از خدا ادمو از خدا دور ی کنه می خوام به زورم که شده خودمو تو عرشش جا بدم اون که انقدر مهربونه که نمی تونه منو از عرشش بندازه بیرون نمی تونه اجازه هم بده که تاریکی من عرش نورانی شو الوده کنه : پس فقط 1 راه داره که منو قبول کنه

می خوام از نهایت وجودم بخندم و شاد باشم

می خوام سالگرد گرفتن بزرگترین هدیه عمرم رو جشن بگیرم بگیرم

خدایا ممنونم

ترب ؟؟؟؟؟؟!!!!!

molkeferaghat — Wed, 25 Oct 2006 08:56:18 GMT

دیشب عروسی بودم

دوباره اون مسخره بازیای همیشگی

ارزش انسانی ما باید چقدر باشه که اجازه ندیم حرکات مسخره و موزون حرمت انسانی ما رو لگد مال کنه

از یه بحثه خیلی ساده:

"_چه خبر از مدرسه ؟ چی کارا میکنی؟

_ اه تو هم حوصله داری وسطه عروسی حال مارو می گیری راستی ریملم نریخته زیر چشم"

حالم از اینجور بحثا به هم می خوره همیشه به همچین جایی می رسه بهترین گفتگویی که می تونی داشته باشی در مورد اینتر نته و اینکه تو چت جدیدا با کی اشنا شدن

یه بار خواستم بحث رو به جاهای خوبی برسونم از بازی با کلمات شروع کردم (همه می گن توش تبهر دارم) طرف وسطاش بی خیال شد و تنها جوابش به اون همه حرف این بود که این مخصوص دوره ی نوجوانیه و حل می شه اگه حل می شد که تو باید می تونستی جوابم رو بدی اخرشم خودم نتیجه گیری کردم و طرفو بی خیال شدم (کم مونده بود به پوچی برسه و خود کشی کنه!!! )

خوشم میاد هر موقع یه سوالی می کنم در نهایت هم طرفو گیج می کنم و سوالی که خودم طرح کردم جواب میدم در واقع طرفو یه دور میپیچونم بعد بازش میکنم کلا این مدلی بحث کردنو دوست دارم این مدل بحثا فازه زنگه بینشه که معلم رو بپیچونی متاسفانه یه بدی داره و اون اینه که ادمایی که اعتقادات قوی دارن رو نمی شه پیچوند در نتیجه باید یه دوره معلم شناسی هم بلد باشی که معمولا همه بلدن

اساسا دخترای تُرب حال به هم زنن

ترب رو یکی از دوستام واسه توصیف دخترای اویزون و احمق که دغدغه ی بزرگشون بی اف جدیدشونه اختراع کرد

بزرگترین مشکل تو جمعی خارج از دوستات اینه که کسی علاقه ای به این نداره که در مورد عقاید ت باهات حرف بزنه و یا حداقل بحثی خارج از "ترب بازی"

مجبوری ازشون تعریف کنی و بهشون بگی که خیلی عالی شدن و ...

اون لحظه فقط دلم می خواد فریاد بزنم " دختره ی ترب !منو با کی اشتباه گرفتی "

توی اتوبوس مترو و ... هر جا که باشی همه مشکل دارن کلا دخترا3 دسته ان :

- میخوان نشون بدن که براشون مهم نیست ولی واقعا هست (40%)

- براشون مهمه و این همه ی زندگیشونه و از بیان اون ترسی ندارن(55%)

- واقعا براشون مهم نیست (5%) این افراد هم ممکنه مقطعی اینطوری باشن

همیشه مهمونیای خانوادگی جاییه که متوجه شم دقیقا کی نیستم مثه یه ماشین خودکار جواب سوالارو می دم و اجازه می دم هم مامان و بابا و مامانی و بقیه منو به دیگران معرفی کنن که "بچم تیزهوشه ساعت6 صبح پا می شه میره مدرسه انقدرم درسش خوبه ..." و بعدم با یه لبخند مسخره که حالم ازش به هم می خوره جواب می دم

همیشه مشکل بزرگ اینه که اصلا بودن یا نبودن من تو اون جمع که نه من مثه اونام و نه اونا از بودن من لذت می برن چه فایده ای داره

فطر

molkeferaghat — Tue, 24 Oct 2006 08:21:09 GMT

بشکن
سردی نگاهت را بشکن
جام تاریک دلتنگی خویش را بشکن
وسعت مرز بی انتهای تنت را بشکن
بشکن غرور یخ زده ات را
بر پهنه ی تاریکی این شب بی انتها لبخند بزن و نور را بر اسمان پیش کش کن تا افطار تاریکی کند
بشکن به نام تمام خوبی ها
و هراس مدار از خلا میان ثانیه ات
و هراس مدار از اینکه جام شیشه ای نگاهت سرد و شکسته باقی بماند
بشکن به نام فطر
بشکن